- మన విద్యా సంస్థల్లో సైంటిఫిక్ స్వేచ్ఛ కరువు
- బ్రిటిష్ కాలపు బ్యూరోక్రసీనే ప్రధాన సమస్య
- కార్పొరేట్ లీడర్లు వేరు పరిశోధకులు వేరు
- ఐఐటీ గాంధీనగర్ ప్రొఫెసర్ జైసన్ విశ్లేషణ
సహనం వందే, హైదరాబాద్:
ప్రపంచాన్ని శాసించే అతిపెద్ద మేధో సంపత్తి, కోట్లాది మంది యువత, అంతులేని సైంటిఫిక్ వర్క్‌ఫోర్స్ ఉన్న మన దేశం… సొంత గడ్డపై రీసెర్చ్ చేసి నోబెల్ బహుమతులు సాధించడంలో ఎందుకు వెనుకబడిపోయింది? మన దగ్గర టాలెంట్ లేదనా? లేక మన బడులు, యూనివర్సిటీల వెనుక ఏదైనా పెద్ద చీకటి రహస్యం దాగుందా? ఐఐటీ గాంధీనగర్ ప్రొఫెసర్ జైసన్ మంజలి రాసిన ఓ కీలక వ్యాసం ప్రకారం… భారతదేశంలో సైన్స్, రీసెర్చ్ రంగాల పరిస్థితిపై ఆత్మపరిశీలన చేసుకోవాల్సిన అవసరం ఉంది. ఎంతో మంది భారతీయ మూలాలు ఉన్నవారు విదేశాలకు వెళ్లిన తర్వాతే నోబెల్ గెలుచుకుంటున్నారు. దీనికి కేవలం నిధుల కొరత మాత్రమే కారణం కాదు, మన వ్యవస్థాపరమైన లోపాలు కూడా ప్రధాన కారణమని నిపుణులు స్పష్టం చేస్తున్నారు.
ప్రశ్నించే తత్వానికి భయం నీడలు
మనం చిన్నప్పటి నుంచి చదువుకునే పద్ధతిని గమనిస్తే అసలు సమస్య ఏమిటో స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది. మన స్కూళ్లు, కాలేజీలు, యూనివర్సిటీలు ప్రశ్నించే తత్వాన్ని ప్రోత్సహించడానికి బదుಲು కేవలం విధేయతను మాత్రమే నేర్పుతున్నాయి. గురువు చెప్పిందే వేదం, అధికారులు చెప్పిందే శాసనం అనే మూస పద్ధతిలో మన విద్యా వ్యవస్థ నడుస్తోంది. ఎవరైనా విద్యార్థి లేదా యువ పరిశోధకుడు ధైర్యంగా ఒక ప్రశ్న అడిగితే, దాన్ని విజ్ఞాన జిజ్ఞాసగా కాకుండా అధికార ధిక్కారంగా చూసే ప్రమాదకర ధోరణి కనిపిస్తుంది. ఇలాంటి భయంతో కూడిన వాతావరణంలో సరికొత్త ఆవిష్కరణలు పుట్టుకురావడం అసాధ్యం.
కార్పొరేట్ లీడర్లు వర్సెస్ ఒరిజినల్ రీసెర్చర్లు
మనం ఎప్పుడూ కార్పొరేట్ కంపెనీలకు సీఈఓలుగా మారుతున్న ప్రతిభావంతుల గురించే గొప్పగా మాట్లాడుకుంటాం. గూగుల్ అధినేత సుందర్ పిచాయ్ లాంటి ఎంతో మంది దిగ్గజాలు మన దేశం నుంచే ప్రపంచ స్థాయికి ఎదిగారని గర్వపడుతుంటాం. కానీ ఒక కంపెనీని నడిపించడం వేరు, దానికి కావలసిన సరికొత్త టెక్నాలజీలను కనిపెట్టడం వేరు అనే విషయాన్ని మనం తరచూ మర్చిపోతుంటాం. మేనేజ్‌మెంట్ లీడర్‌షిప్ వేరు, సైంటిఫిక్ ఇన్నోవేషన్ వేరు. మన విద్యా సంస్థలు అద్భుతమైన మేనేజర్లను తయారు చేస్తున్నాయేమో కానీ, ప్రశ్నలను సృష్టించే ఒరిజినల్ రీసెర్చర్లను మాత్రం ప్రోత్సహించడంలో విఫలమవుతున్నాయి.
పాత బ్యూరోక్రసీ… మానసిక భద్రత
మన యూనివర్సిటీలన్నీ కూడా బ్రిటిష్ కాలం నాటి పాత బ్యూరోక్రటిక్ విధానాలనే ఇప్పటికీ గుడ్డిగా అనుసరిస్తున్నాయి. పై అధికారుల పెత్తనం, నిబంధనల పేరుతో సాగే వేధింపులు మన పరిశోధనా సంస్థల్లో తీవ్రమైన స్తబ్ధతను సృష్టిస్తున్నాయి. పరిశోధనలు విజయవంతం కావడానికి మానసిక భద్రత అత్యంత ప్రధానమైనది. ఒక రీసెర్చర్ తన సీనియర్‌తో విభేదించినప్పుడు అది అతని వ్యక్తిత్వంపై దాడిగా మారకూడదు. కేవలం ఆ సైంటిఫిక్ డేటాపై మాత్రమే చర్చ జరగాలి. ప్రయోగం విఫలమైతే చర్చించుకునే స్వేచ్ఛ ఉంటేనే నిజమైన సైన్స్ ఎదుగుతుంది.
ఏఐ కాలంలో సరైన ప్రశ్నలు
మనం గ్లోబల్ స్థాయిలో పోటీ పడాలంటే కేవలం డిగ్రీలు, మార్కుల వేట నుంచి బయటపడాలి. ఏఐ సాంకేతికత విపరీతంగా పెరుగుతున్న ఈ రోజుల్లో సమాచారాన్ని గుర్తుపెట్టుకోవడం ముఖ్యం కాదు, అసలు ఒక సరైన ప్రశ్నను ఎలా అడగాలో తెలుసుకోవడం ముఖ్యం. ఏఐ మనకు సమాధానాలను ఇస్తుంది కానీ, అసలు ఆ సమాధానం సరైనదా కాదా అని ప్రశ్నించే విచక్షణను మన విద్యార్థులకు అందించాలి. ఆ స్వేచ్ఛను ఇవ్వని ఏ విద్యా వ్యవస్థ కూడా రేపటి రోజున నోబెల్ స్థాయి అద్భుతాలను సృష్టించలేదు.
మార్పుతోనే నోబెల్ కల సాకారం
కేవలం బడ్జెట్‌లో కోట్లు కేటాయించడం వల్ల మాత్రమే రీసెర్చ్ రంగం బాగుపడిపోదు. పరిశోధనలకు కావలసిన నిధులతో పాటు ఆలోచించడానికి పూర్తి స్వేచ్ఛను కూడా ప్రభుత్వాలు, యూనివర్సిటీలు అందించాలి. అథారిటీ ముందు తల వంచడం కంటే, సత్యం కోసం నిలబడే తత్వాన్ని మన విద్యా సంస్థలు పెంపొందించుకోవాలి. ఎప్పుడైతే మన క్యాంపస్‌లు భయం నీడ నుంచి బయటపడి ప్రశ్నించే స్వేచ్ఛను ఇస్తాయో, అప్పుడే మన సొంత గడ్డపై నోబెల్ బహుమతులు సాధించే రోజులు మళ్లీ వస్తాయి. అసలు సిసలైన శాస్త్రీయ ప్రగతి అనేది సర్టిఫికెట్లలో కాదు, నిర్భయంగా ఆలోచించే మనిషి మెదడులో మొదలవుతుంది.
